mediterranean evidenced based cooking

Amaretti di Oristano

maar een beetje anders

En dan hier een verrukkelijk koekje dat het goed doet als toetje. Zeker in combinatie met de sinaasappelzabaglione, maar die komt een andere keer. Deze amaretti zijn onweerstaanbaar voor de liefhebbers van marsepein en bitterkoekjes, die ons (de gezusters Jansen) met de paplepel zijn ingegoten, overigens. Waren we hip, dan zouden we zeggen: een echt 'no-guiltkoekje' vanwege de amandelen en de bescheiden hoeveelheid suiker. Maar ten eerste zijn wij niet hip (?) en ten tweede: waarom zou je je überhaupt schuldig voelen als je iets eet waarvan je geniet?! En zeker zolang het met mate is.

200 g witte amandelen

50 g amandelmeel

60 g bittere amandelen

35 g honing

35 g ahornsiroop (of 70 g honing, of desnoods 80 g suiker)

3 eiwitten

snufje zout

 

Helaas hebben de bittere amandelen een schilletje. Blancheer ze even in kokend water, een minuut of drie. Daarna wip je ze zo uit de schil. Denk niet: hoe langer, hoe beter, want als het water eenmaal is afgekoeld willen de schilletjes er echt niet meer af! Droog de amandelen daarna even in de oven, die je al op 130 graden hebt voorverwarmd. Mix alle amandelen met de honing en ahornsiroop dan wel suiker met de staafmixer of keukenmachine. Als de amandelen een beetje grof blijven geeft dat echt niet. Sla de eiwitten stijf met een snufje zout en mix ze voorzichtig door het amandelmengsel.

 

Bedek een ovenplaat met bakpapier en vorm bolletjes met behulp van twee lepels (ze hoeven niet mooi rond te worden, ruig is vaak leuk). Schuif ze 40 minuten in de oven en bestrooi ze als ze afgekoeld zijn met poedersuiker!

 

 

 

©